Brief Pierre 2 juni 2000

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat de ‘dove Sonnemans’ naar Nederland kwam. Na een goede vakantie, geestelijk en materieel aangesterkt, begon dan weer het Afrikaanse leven. De kunst is altijd om mee te bewegen met de palmbomen, die ons een goede drank bezorgen, als het niet te hard waait. Bewegen is belangrijk want dan ben je overal zowat mee bezig.

De DAF Truck weer aan de gang gekregen en ingezet om wat bij te verdienen. De wegen zijn enorm slecht, zodat het veel geld kost om de vrachtwagen aan de praat te houden. Sinds mijn terugkeer in Congo is het veilig thuiskomen van de DAF na een lange reis altijd een feest. Er is dan weer volop eten: maniok en mais. En de arbeiders krijgen hun loon uitbetaald. De tweede DAF die ons zoveel leed bezorgde (in 1997 gestolen door de militairen), komt maar niet aan rijden toe. Veel onderdelen zijn nodig om de oude DAF te laten rijden. Deze heeft bijvoorbeeld twee startmotoren, waarvan een reserve. Ik bestelde een nieuwe achterbrug die al tijden in Kinshasa ligt. Ze hebben hier geen kraan om een gewicht van 570 kg uit het vliegtuig te hijsen!

De kerk loopt nog elke zondag vol en is vaak te klein. Onze mis in drie talen trekt elke week veel volk. De twee vertaalcommissies werken elke vrijdag van negen uur tot half vijf. En de twee Yamaha motoren die we van MIVA kregen, zijn inmiddels in gebruik genomen. Eén motor is naar de parochie van St. André gegaan en de andere is hier gebleven. We halen er de vertalers mee op en er worden reizen mee naar het binnenland gemaakt. De pastorale werkers leren dan met de nieuwe liturgische teksten om te gaan. Dat is nog een hele klus want het Kipende en Utshokwe zijn talen die alleen worden gesproken. Het valt niet mee als je die talen opeens moet gaan lezen, want dat heeft niemand op school geleerd.

Ik ging rond Pasen met de oude Landrover naar Samba, ongeveer 50 km van de parochie. We reden er negen uur over, want de weg zat vol diepe vrachtwagensporen. We raakten tijdens het keren ergens een verborgen boomstam, zodat een koplamp in de boom scheen in plaats van op de weg. Maar we aten en sliepen er niet minder om. Ik heb een Indonesische stagiaire van ‘hetzelde merk’. Het is een echte varkensvleeseter, net als wij Hollanders. We beleefden een waar vreetfeest met zoveel goede dingen. Een kalebas palmwijn maakte de zaak compleet. Wat wil je nog meer? Ze hadden al twee jaar geen priester gezien. Dat moest worden gevierd. Er was zoveel volk op de been, dat mijn stagiaire Johannes Silalahi al met het idee kwam om er een parochie te beginnen. We vierden het communie- en dorpsfeest en er trouwden nog twee koppeltjes, met de trouw tot aan den dood, van man en vrouw. Ook hier stranden veel huwelijken, maar niet zoveel als bij jullie.

Het droge seizoen is begonnen. Eind mei al bijna al mijn waterreserves op. De vier waterbakken helemaal schoongemaakt en tegen het roesten bewerkt. De vrouwen gaan regelmatig met zijn allen water bij de bron halen, om de bakken bij te vullen. Het water is ook nodig om de kleine moestuin te irrigeren. Sla, chinese kool en soepgroenten verbouw ik. Niet teveel groenten, want het regent de komende drie maanden heel weinig.

Het is de tijd van de bruggenbouw. De brug van Mbumba ligt er nog, maar is nog niet af. De ene brugpeiler is gaan kantelen. Die krijgen we wel weer recht als we er over enkele dagen aan beginnen. Er moet nog heel wat gebeuren voordat de brug af is. Daarna nog een andere brug afmaken, op zo’n 70 km van hier.

Dan gaat hier het gerucht van een nieuw bisdom. Tot nu toe vallen we onder het bisdom van Luebo, maar Rome wil een bisdom Tshikapa oprichten, wat logisch is want deze regio is zeer dicht bevolkt. Het wordt hoog tijd want de bisschop van Luebo kent zijn eigen bisdom niet meer. Een gebied zo groot als Nederland is niet te bereizen met deze slechte wegen.

Een lokale FM-zender brengt ons elke dag nieuws en programma’s. We hadden drie dinsdagen op rij een radioprogramma met ons orkest Sasa Tchokwe. Interviews over de geschiedenis en onze bijdrage aan de ontwikkeling van andere muziekgroepen in deze regio. We lenen namelijk voor optredens onze muziekinstrumenten uit. Momenteel wacht er ook weer een muziekgroep aan de poort. Helaas zijn de instrumenten zijn nog niet terug uit Ndjindji. Ik ben benieuwd hoe deze nieuwe groep, LeLe, voor de dag gaat komen.

Beste vrienden, zo blijven de palmtakken bewegen in de wind, als een teken dat onder de palmbomen de mensen verder leven en lief en leed met elkaar delen. Ik dank allen die bijdragen om dit leven draaglijker te maken. Dank voor jullie meeleven met het missiegebeuren. Dank aan de Wilde Ganzen die enkele klaslokalen van vrouwengroep Tfudivenu financierden. De bouwmaterialen zijn al aangeschaft en het werk is in volle gang.

Vrienden, laten we via de Stichting Wakudiba in contact blijven. Hier geldt een spreekwoord: De geit eet zover als het koord lang is waaraan zij vast zit. Met andere woorden: De mens leeft van wat binnen zijn bereik ligt. Dankzij jullie kunnen we het koord van de geit wat langer maken!

Vele groeten,

Pierre Sonnemans
Tshikapa, Congo