Brief Pierre 5 augustus 2000, deel I

De maand juli ging met een sneltreinvaart voorbij. Met onze Indonesiër Johannes, een stagiair van Scheut, gingen we eerst op communiefeest naar Samba, waar we bleven slapen. Het was een lastige reis voor de Landrover. Veel zand op de weg. Met een zestienjarige auto valt dat niet mee.

Op 3 augustus vertrokken we voor enkele dagen naar Missie Kitangua. De plek waar ik tijdens de oorlog drie jaar geleden aan de dood ontsnapte. Veiligheidshalve sliep ik op de missie. De volgende ochtend reden we naar de rivier. Maar bij de afdaling naar de rivier werd de weg absoluut onbegaanbaar. We werkten de hele dag met de chef de secteur (zeg maar: de burgemeester van de brousse), totdat we verder konden. Rond zes uur 's avonds losten we dan eindelijk onze zwaarbeladen DAF bij de rivier. Metselzand, rotsblokken en cement voor de reparatie. Rond tien uur 's avonds reden we terug naar Kitangua.

De volgende dag zelf achter het stuur van de DAF truck geklommen, want de chauffeur had pijn in de rug. We repareerden eerst ons oude werk. Eén van de brugpijlers was verzakt. We maakten hiervoor een nieuwe bekisting en we stortten deze vol met beton, zodat de beide brughoofden weer op dezelfde hoogte kwamen.

Het resultaat zag er goed uit. We namen een tachtigtal zakken maniok en maïs mee terug naar Tshikapa, om de reiskosten terug te verdienen. Alle negen arbeiders kregen extra geld. 'a Avonds kwamen we wat laat aan bij de laatste controlepost van de militairen. Na veel zeuren lieten ze ons door

Op zondag deed ik, nog vermoeid, twee missen. Twee dagen later reden we naar mijn tweede parochie in Kadanga, waar we bleven slapen. Woensdag het grote communiefeest en daarna meteen door naar Kadeya, waar we ook bleven logeren. 's Ochtends heel vroeg gewekt om een douche te kunnen nemen. Als het te licht was, zouden ze ons in ons blootje kunnen betrappen, want de douche had geen muren. We aten in het dorp kip en varkensvlees, erg lekker. En zo keerden we terug naar Tshikapa.

Zaterdag erop regelde ik met een zekere Karlos om 22 stalen balken (chassis van gesloopte vrachtwagens) mee te nemen naar de missie in Kitangua. We kennen elkaar al lang. Karlos rijdt met drie vrachtwagens regelmatig tussen Kinshasa en Tshikapa (900 km). Hij reed die zondag leeg naar Kinshasa en bracht de balken gratis naar Kitangua. Karlos gaf ons nog een goede pint Primus, zodat we in goede stemming terugkwamen op de parochie.