Brief Pierre 5 augustus 2000, deel II

De volgende dag vroeg opgestaan en om 8 uur vertrokken voor een motorreis van 120 km. Johannes reed de nieuwe Yamaha 175 cc (van het vertaalproject van Miva Nederland). Achterop bij hem zat pasteur Shidi Shamuenza. Ik reed met mijn stokoude Honda 250 cc die ik weer aan de praat had gekregen door wat benzine in de luchtfilter te verstuiven. Bij mij achterop zat Pasteur Pulumba Omer. Zo reden we weg, met de spullen voor de mis en een omroeptoeter (megafoon).

In het begin hadden we nogal wat last van het zand. Bij Milombe, over de rivier de Tshisele, liet ik wat wind uit de voorband. Dat hielp om minder te vallen, want met een slappere voorband heb je meer grip, als je door de zandbanken moet. In Ngombe, na 25 km, weer wat lucht erbij laten pompen. Na een glas palmwijn in de sacristie ging de tocht weer verder. Rond 12 uur kwamen we in Tshionji aan. Dit dorp ligt aan de weg van Muana Muyeji naar Angola. We werden zeer goed ontvangen en zaten al direct aan het 'banket': maniokbrij met geitenvlees. Daarna deden we de mis met diverse dopen, huwelijken en nog veel meer ceremonieën voor de beweging van de vaders en moeders van Zango. Natuurlijk deden we de eerste en plechtige kommunie in één moeite door.

Tegen vier uur 's middags zaten we alweer op de motorfiets. Opnieuw werden we opgewacht in alle heilige huisjes die we op de heenweg hadden aangedaan. Je kunt geloven dat de wijn in de man niet altijd beter chauffeert, maar wel moediger in het zadel maakt. Ons laatste heilige huisje op 5 km van huis deed ons de das om. Het was bijna donker en het licht van mijn motor viel opeens uit. Zo moest ik op de tast aan de afdalng naar de rivier Tshisele beginnen. Met veel geluk raakte ik over het smalle bruggetje. De klim ging ook nog goed, totdat juist voor de top de Honda het begaf. We stuurden de andere motor door om hulp te halen. Voordat het zover was kreeg ik gelukkig de motor weer aan de praat, door mijn zakdoek op de luchtfilter uit te wringen en vervolgens te starte. Al stotterend en stotend kwamen we thuis.

De reis was een succes, maar owee de volgende dag: zo stijf als een lat. Ik was maar één keer gevallen, een zachte landing. Mijn Honda van 22 jaar oud bracht me toch waar we wilden gaan. Met de Landrover doe je er wel een hele dag over en misschien wel twee.